Definiując swoje granice często czujemy napięcie pomiędzy potrzebą zachowania kontaktu w relacji z innymi, a potrzebą ochrony siebie. Dla wielu osób granice kojarzą się z dystansem, chłodem lub zerwaniem więzi. Autonomia bywa mylona z wycofaniem, a stawianie granic – z odrzuceniem drugiego. Tymczasem zdrowe granice nie przerywają relacji, lecz ją porządkują.
Tag: granice psychologiczne
Jak rozpoznawać swoje granice, zanim ciało zacznie krzyczeć
Granice psychologiczne
Granice psychologiczne to coś, co pozwala nam być w relacji z innymi bez utraty siebie. To wewnętrzna przestrzeń, która określa, gdzie kończę się „ja”, a zaczyna „ktoś inny”. To nasze uczucia, myśli, potrzeby. Zdrowe granice pozwalają nam dbać o siebie bez poczucia winy i jednocześnie pozostawać w relacji z innymi ludźmi. Pozwalają kochać bez rezygnacji z siebie, pomagać bez wypalenia, słuchać bez tracenia głosu.
Można je odczuć przez subtelne sygnały, które mówią: „to dla mnie za dużo”, „potrzebuję chwili”, „to mnie rani”. Problem w tym, że często słyszymy te sygnały dopiero wtedy, gdy ciało zaczyna krzyczeć — bólem, napięciem, bezsennością, rozdrażnieniem.