Kiedy uczymy się świadomie stawiać granice często robimy to nieporadnie, zbyt sztywno lub z poczuciem winy myląc krzywdę z dyskomfortem. Dlatego świadomość, że zdrowe granice są elastyczne będzie przydatna w uczeniu się ich stawiania.
Co to więc dokładnie znaczy, że zdrowe granice są elastyczne?
Zdrowe granice psychologiczne to umiejętność ochrony swojej przestrzeni emocjonalnej w sposób spokojny i szanujący innych. Osoba, która ma zdrowe granice, potrafi powiedzieć „tak”, kiedy chce, i „nie”, kiedy potrzebuje – bez poczucia winy i bez agresji. Jej decyzje wynikają z autentycznych potrzeb, a nie z lęku, presji czy nadmiernego dopasowania.
Granice psychologiczne to coś, co pozwala nam być w relacji z innymi bez utraty siebie. To wewnętrzna przestrzeń, która określa, gdzie kończę się „ja”, a zaczyna „ktoś inny”. To nasze uczucia, myśli, potrzeby. Zdrowe granice pozwalają nam dbać o siebie bez poczucia winy i jednocześnie pozostawać w relacji z innymi ludźmi. Pozwalają kochać bez rezygnacji z siebie, pomagać bez wypalenia, słuchać bez tracenia głosu.
Można je odczuć przez subtelne sygnały, które mówią: „to dla mnie za dużo”, „potrzebuję chwili”, „to mnie rani”. Problem w tym, że często słyszymy te sygnały dopiero wtedy, gdy ciało zaczyna krzyczeć — bólem, napięciem, bezsennością, rozdrażnieniem.
